“Can you feel it, like I feel it”? Terwijl de DJ zich in het zweet staat te werken, voert de man met de microfoon zijn eigen showtje op. “Can you feel it, like I feel it”? Nee, I can’t feel it like you feel it! Want hoe moet ik in godsnaam weten wat jij als mic controler voelt… En wie spettert er nu eigenlijk van het podium af? De DJ of de MC? De show van het clubleven maakt plaats voor een ware musical, één waarbij we slechts ademloos toekijken.
Het gebeurt steeds vaker... Terwijl ik rondloop op een feest met heerlijke muziek, kijk ik om me heen en besluip me het gevoel dat de oordoppen van tegenwoordig wel erg goed hun werk doen. Er wordt zelden tot niet gedanst en het lijkt er daadwerkelijk op dat de bezoekers geen enkele aandacht schenken aan het geluid, dat via de boxen tot gevoelige geluidsgolven, wordt omgevormd. Jaren geleden ging ik naar Club More. Eén keer per maand kon je daar genieten van het magische duo Roog & Erick E. Heren die met passie hun muziek trots lieten horen aan een enthousiast publiek. Een publiek dat wist waar ze voor kwamen: namelijk om te dansen.
Maar er is iets veranderd. Er is iets drastisch veranderd in de afgelopen jaren. Want zonder dat iedereen het eigenlijk echt door heeft gehad zijn er wannabe ‘Idols’ en ‘Popstars’ op de voorgrond getreden van ‘house events’. Rasechte ‘So you wannabe Popstars’, die met hun microfoon schreeuwenderwijs de ‘feeling of house’ terroriseren. Want wees nou eerlijk, wanneer een bepaalde productie van die wereldberoemde DJ die ondersteunende stemgeluiden nodig had gehad, dan had dat er toch al van oorsprong ingezeten? En omdat dit microfoon-geweld zich steeds meer is gaan ontplooien als ‘noodzakelijk’, durf ik te beweren dat bezoekers steeds minder zijn gaan luisteren naar muziek. En dan bedoel ik natuurlijk ECHT luisteren naar muziek. Een climax, een opbouw, gewoonweg een sterke plaat en een DJ-set die het publiek de hele nacht tot zwetens toe laat dansen.
Ik ben er in ieder geval klaar mee. Klaar met alle personen, die wat mij betreft net zo makkelijk tijdens een wedstrijd van de zondagsamateurs bij AFC de aankondiging kunnen doen van 11 onbekende namen in de opstelling. Want ook daar versta je eigenlijk nooit echt iets van. Ik ben klaar met het feit dat ieder feest tegenwoordig een ‘Master of Ceremonie’ nodig heeft, omdat het publiek anders helemaal niet in beweging komt. Sterker nog, ik durf het zelfs om te draaien. Want dankzij de ‘Master Disaster of Ceremonie’ is het publiek simpelweg lui geworden. Ongeïnteresseerd in waar het werkelijk om draait tijdens een feest. Namelijk de muziek. Want ‘House is a Feeling’. En dat zal altijd zo blijven… Hoop ik.
Link2party Column @ 3FM - part I - MC's by Link2party